Posted by Patrick
![]()

![]()
on July 12, 2009, 9:04 pm
87.211.23.X
Allerliefste Amber,
Ten eerste wilde ik je laten weten dat ik je nieuwe opkomende single: "I don't believe in hate" werkelijk fantastisch vind. Maar sinds 1996 heb ik nog geen één song van je gehoord die niet fantastisch goed was.
Ook nog gecondoleerd met het verlies van je collega, The King of Pop, Michael Jackson. 50 jaar is natuurlijk veel te jong te sterven. Het lijkt wel of dat alle excentrieke types nooit oud worden.
Ik ben sinds twee weken terug van vakantie. Ik ben met mijn derde ex (Duitse ex-vriend uit Bad Camberg met wie ik 5 jaar een relatie heb gehad, voordat ik in Jacques mijn ware liefde vond). Eén week in LIorret de Mar en één week in Sitges. Wel ontzettend warm, 35 graden. Ik lag aan het zwembad in LIorret en plotseling werd de remix gedraaid van "Just like that". Dus je bent, blijkbaar, in Spanje ook populair. In LIorret zijn de mensen veel vriendelijker dan in Sitges. Die plaats is zeer commercieel ingesteld en de mensen zijn daar zeer arrogant. Het was ook fijn dat mijn Duitse ex geen rancune heeft naar aanleiding van het feit dat ik hem heb laten vallen voor Jacques. Allebei konden we er heel goed mee omgaan dat we nu een platonische vriendschap hebben.
In juni had ik een sollicitatiegesprek bij de Gemeente Rotterdam. De functie betreft secretariële ondersteuning ten behoeve van de ambtelijk secretaris van het bestuur van de Ondernemingsraad. Ik was één van de vijf sollicitanten en de keuze is op mij gevallen. Dit had ik echt nooit verwacht. Het rooster is, dinsdag: 09.30 - 16.00, woensdag: 10.30 - 17.00 en donderdag: 09.30 - 16.00 (dus 18 uur per week met elke dag een half uur lunchpauze. Dit is een halve non-profit baan, dus ik behoud dan wel 50% van mijn arbeidsongeschiktheids-uitkering. Ik heb er nu vijf werkdagen opzitten. Is wel ontzettend wennen als je al een tijdje uit het arbeidsproces bent. De locatie is wel prachtig: In het Stadhuis van Rotterdam aan de Coolsingel.
Eindelijk ga ik dan toch nog een keer verhuizen. Ik woon nu, sinds 1996 (13 jaar dus) op mezelf. Maar dit is een portiek-woning uit de jaren '60. Het is een vier kamer nieuwbouw-appartement en het zal worden opgeleverd vanaf januari/februari 2010. Het huis is wel heel erg dichtbij mijn ouders. Als ik op het balkon sta, dan kijk ik bij hun in de tuin. Maar ja, ik heb geen broers of zussen, geen partner en geen kinderen. Dus dan kan je maar het beste dicht bij je ouders wonen, vind ik.
3 juli was het een jaar geleden dat Jacques was oveleden en met de eerste ex van Jacques heb ik deze dag herdacht. Helaas staat de urn nog steeds in het crematorium te Schiedam door tegenwerking van zijn broer/zus. We waren nog niet getrouwd, dus vandaar dat ik geen rechten heb.
Sinds februari van dit jaar ken ik een aardige man van 44 jaar uit de omgeving van Rotterdam. In principe (normaal gesproken) zou ik niet moeten daten met deze man (rationeel gezien). En zeker Amerikanen zullen het afkeuren wat ik nu doe. Maar de helft van mijn beslissingen die ik nu moet nemen, zijn niet rationeel, maar nood-beslissingen. Als Jacques nog had geleefd, dan hoefde ik niet met mijn ex op vakantie en had ik ook nooit hoeven te daten met een getrouwde man. Ach ja, mannen zijn slachtoffer van hun hormonen, zoals je zult weten. Ik ben natuurlijk ook nog eens semi alternatief en semi excentriek, dus ik zie de dingen vaker uit een ander daglicht. Mijn ouders zijn het met mij eens; beter een monogame scharrel, dan wisselende contacten. Bovendien als deze getrouwde man mij niet zou hebben als vaste minnaar op een zijspoor, dan zou hij toch wel naar een ander gaan. Een wederzijdse dienst leveren wij elkaar dus. Maar ik ben wel discreet, betrouwbaar en clean, dus ik denk dat hij dan wel beter af is met mij dan met andere mannen. Nu maar niet verliefd op hem worden, haha.
Ik wilde je single, I don't believe in hate, gesigneerd door jou natuurlijk, bestellen als pre-order. Hoe moet ik dit doen?
Knuffel van Patrick


Responses: